عزرائيل بر كف دست راست خود مىنويسد ، بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ و آن را به مؤمن نشان مىدهد كه ناگاه مؤمن خود را در عالم ديگر در بحبوحات بهشت مىبيند ، و كيفيّت حركت و مرگ خود را ادراك نمىكند . اين حال مؤمن است . امّا پناه به خدا از سكرات كافر ؛ يك عمر در جهت مُعاكس با عالم حيات گام برداشته و براى زخارف و زينت‌هاى دنيا عمر خود را تباه كرده ، براى جاه و اعتبار ، ساعات و دقائق هستى خود را سپرى نموده ، پروردگار رحيم و رؤوف را در بوتهء نسيان سپرده و با دشمنان او كه او را به عالم اعتبار و نيستى گرايش مىدهند نقد عمر باخته است ؛ در اين حال هر يك از اين تعلّقات مانند زنجيرى آهنين كه دل او را به خود بسته‌اند او را به سوى خود مىكشند ، هزاران تعلّق با هزاران زنجير ؛ كجا مىتواند به آسانى كوچ كند ؟ اگر تمام ذرّات و سلّولهاى پيكرش را ريش ريش كنند باز حاضر نمىشود به اختيار برود ، اينجاست كه خطاب خُذُوهُ فَغُلُّوهُ * ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ « 1 » او را در مىيابد و دهشت زده او را به عالم تاريك و غربت مىبرند . خطبهء رسول اللَه در جمعهء آخر ماه شعبان در خطبه‌اى كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم در جمعهء آخر ماه شعبان قرائت فرمودند مردم را اندرز دادند كه اين ماه ( رمضان ) ماه پر بركت و رحمت است ، ماه مغفرت و دعا و اجابت است ، ماه نماز ، ماه قرائت قرآن ، ماه صدقه و صلهء رحم و ايثار است ، ماه اداى فرائض و روزه و انفاق ، و بهار آمرزش و تخفيف بر

--> ( 1 ) آيه 30 و 31 ، از سورهء 69 : الحاقّة